ҚЫРАҒЫЛЫҚ

                                                           «Балдырған» журналы №9, 1970

Жаңадан салынып жатқан қой қораның іргесінде Жақсылық пен Жамантай ойнап отырды. Биыл екеуі де бірінші класты бітірді. Құрылыс басына келгіш-ақ. Осында әкелері жұмыс істейді. Бүгін жексенбі, құрылыста жұмысшылар жоқ.

Орманнан қайың жапырақтарының иісі аңқиды. Бұлбұл үні естіледі. Балалар да ойынға әбден берілген. «Мынау қой қораның есігі, мынау терезелері, — дейді олар жарыса сөйлеп. — Енді төбесін жабу керек. Сонда нағыз қой қорасы болып шығады. Мына жерге қой қамайтын шарбақ тоқылады.»

Машина гүрілі естілді. Құрылыстың арғы орман жақ шетіне бір жүк машина ке- ліп тоқтады. Балаларға бір жақтауы көрініп тұр. Ақпен бадырайтып жазылған нө­мірі бар.

Екі бала ойнай берді. Машина тоқтаған жақтан тарсыл естілді. Келгендер үюлі тақтайларды асығыс арта бастады. Біреуі жоғары шығып, жан-жағына жалтақтап қарайды. Машиналар ағашты осында таситын еді. Мұнан тиеп әкеткенін балалар көрген жоқ-тын.

-Жамантай, қарашы, аналар ұры емес пе екен? Өздері сасқалақтап жүр.

-Біледі екенсің, осы күні ұры бар ма, — деді Жамантай мұрнын бір сыйпап. — Ұры дегендердің кескіндері жаман болады деп естігем, әжем солай деген.

Балалар ойынды тоқтатып машина жаққа қарады. Екі адам: бірі толық денелі қартаң, екіншісі жастау. Екеуі де жанталаса қимылдайды. Тақтайдың бір үйіндісін артып алып, асығыс жөнеле берді.

-Аналар — ұры. Хабарлау керек! — деді Жақсылық.

-Кімге хабарлаймыз?

-Балташыларға.

-Жүр, кеттік!

-Тұра тұр, нөмірін жазып алайық.

-Қалай жазамыз, қағаз-қарындаш қайда?

-Мынаған.

-Жақсылық тақтай кесіндісін шегемен асығыс тырнай бастады.

-Жүр, кеттік!

Екеуі қол үстасып жүгіріп барады. Олар ауылға жеткенде, алдарынан әкесі кездесе кетті.

-Папа, машинаға артып әкетті.

-Нені?

-Әлгі ағаштарды… тақтайларды…

-Кім?

-Ұрылар… Тақтайлардан көп қылып артып кетті, — деді Жақсылық.

Папасы тез арада шақыртқан құрылысшылар жүгіре басып жетсе, еденге деп дайындаған көп тақтай жоқ болып шықты. Машина дөңгелегінің жаңа түскен ізі жатыр.

-Қап, жер соқтырды-ау! — деп, Жамантайдың әкесі күйініп тур.

-Қандай машина екен? Нөмірін білесіңдер ме? Нөмірі болса, қазір-ақ тауып алар едік.

Екі бала біріне-бірі қарады,

-Білеміз, білеміз…

-Қане, айтшы.

-Әлгі, қалай еді? Әлгі, он үш… он үш…

-Ие, он үш? — деп құрылысшылар тө­не түсті.

-Он үш… он үш… — деп Жамантай мұрнын тартқылай берді. – Ұмытып қа- лыппын…

-Әттеген-ай!..

-Ағатай, мен білем, – деп Жақсылық жүгіре жөнелді де, ойнаған жерлерінде қалып қойған тақтайды алып келді. – Міне, жазып қойғам. Он үш – қырық сегіз.

-Анық осы ма?

-Анық.

-Ендеше, табылды. Рақымет, нағыз қырағы балалар екенсіңдер!

Авторы-Зейнел-Ғаби Иманбаев


Notice: compact(): Undefined variable: limits in /var/www/vhosts/blog.madeniportal.kz/httpdocs/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 853

Notice: compact(): Undefined variable: groupby in /var/www/vhosts/blog.madeniportal.kz/httpdocs/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 853

ЖАУАП ҚАЛДЫРУ

Please enter your comment!
Please enter your name here